LOADING

Type to search

Δημήτρης Γαλαμάτης: Κάτω τα χέρια από τους εκπαιδευτικούς μας

Εθνικά

Δημήτρης Γαλαμάτης: Κάτω τα χέρια από τους εκπαιδευτικούς μας

Share
Σας άρεσε το άρθρο? Κοινοποιήστε το!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Τις τελευταίες μέρες για άλλη μια φορά δέχονται λυσσαλέα επίθεση οι εκπαιδευτικοί. “Τεμπέληδες, κάθονται και πληρώνονται, βολεμένοι” κι άλλοι τέτοιοι παραπλήσιοι χαρακτηρισμοί.
Λοιδορούνται από τους ίδιους, που πριν λίγους μήνες έλεγαν τα ίδια και χειρότερα για το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων. Από τους ίδιους που κάθε λίγο στοχοποιούν το δημόσιο τομέα και τους εργαζομένους και τους δείχνουν με το δάχτυλο, ως τη μεγάλη πληγή της χώρας.

“Δυσκίνητο, αναποτελεσματικό και κοστοβόρο, ταλαιπωρεί τον Έλληνα φορολογούμενο που το πληρώνει με τους φόρους του”. Διατυπώσεις άναρθρες, πολλές φορές με ένταση, που φανερώνουν απέχθεια, εώς και μίσος.
Είναι οι ίδιοι που αν το ψάξεις λίγο, ζουν και βιοπορίζονται για δεκαετίες από αυτό το…τέρας, το δημόσιο, σε πολλές δε περιπτώσεις παρασιτικά. Οι ίδιοι, που όταν όμως η απειλή για τη ζωή έφτασε στην αυλή τους, άρχισαν να εξυμνούν και να χειροκροτούν τα βράδυα στα μπαλκόνια τους γιατρούς των νοσοκομείων…

Παραβλέπουν ότι αυτούς τους δυο μήνες, η χώρα στάθηκε όρθια, γιατί αυτή η…άχρηστη υπαλληλία ήταν στην πρώτη γραμμή της εφοδιαστικής αλυσίδας και της παραγωγής, φροντίζοντας για την ασφάλεια των προϊόντων που έφταναν στην αγορά και στα σπίτια μας. Ήταν στις οθόνες των υπολογιστών κι έκανε εξ αποστάσεως διδασκαλία σε φοιτητές και μαθητές. Ήταν στα γραφεία και έστηνε το ψηφιακό κράτος, για να κρατηθούν οι πολίτες μακριά από το γκισέ και τους κινδύνους του συνωστισμού.

Ήταν εκεί, οι άγρυπνοι φρουροί των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού, για την πολιτική προστασία και την προάσπιση των εθνικών μας συνόρων.
Ήταν παντού, όπου έπρεπε η χώρα να κινείται και να αναπνέει. Γι αυτό και σήμερα είμαστε περήφανοι από τη λειτουργία της χώρας μέσα στην πανδημία.
Τώρα, που βγαίνουμε σιγά σιγά στο ξέφωτο άρχισε η ίδια καραμέλα. Σαν να μην μεσολάβησε το μάθημα που πήραμε όλοι από την υγιειονομική κρίση.

Πρώτος στόχος οι εκπαιδευτικοί. Σε λίγες μέρες επιστρέφουν στις αίθουσες και τους παραδίδουμε τα παιδιά μας υπό καθεστώς αβεβαιότητας και αγωνίας και αντί να αρθρωθεί μια ευχή, μια λέξη ενθάρρυνσης προς το μέρος τους, επιλέγουν τις μομφές. Καταθέτουν οι εκπαιδευτικοί προβληματισμό για τις απολυμάνσεις, “δεν θέλουν να γυρίσουν στα σχολεία”. Εκφράζουν παιδαγωγικές αμφιβολίες για την live streaming διδασκαλία, “είναι τεμπέληδες”. Προκηρύσσει στάση εργασίας η συνδικαλιστική τους ηγεσία, “είναι ανεύθυνοι”.

Η κοινωνία καταλαβαίνει και μπορεί να κρίνει την αναγκαιότητα ή μη μιας κινητοποίησης. Δεν έχει ανάγκη ούτε έχρισε κάποιους υποβολείς της. Όπως και η εκπαιδευτική κοινότητα έχει τους μηχανισμούς να διαχωρίσει την ήρα από το στάρι στους κόλπους της. Όπως και η κοινότητα των δημόσιων λειτουργών γνωρίζει πώς θα απομονώσει τις περιπτώσεις υπαλλήλων, που δεν συμβαδίζουν με τις ορθές πρακτικές λειτουργίας του κράτους.
Και στο κάτω κάτω, αν πραγματικά θέλουν να αλλάξουν πράγματα στο δημόσιο τομέα κι όχι να τσουβαλιάζουν το σύνολο, αναδεικνύοντας ως κανόνα μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλού πρέπει να στρέψουν την κριτική και τις προτροπές τους, στην πολιτεία.

Να θεσπίσει αξιολόγηση παντού τώρα.
Να κλείσει “πόρτες και παράθυρα” της νομοθεσίας, που αφήνουν το περιθώριο στον κακό υπάλληλο να ταλαιπωρεί τον πολίτη, ώστε τη λύση να την δίνει εν τέλει ο πολιτικός, με αντάλλαγμα την…ψήφο.
Να άρει το καθεστώς ατιμωρησίας.
Να στελεχώσει το δημόσιο με σχέδιο κι όχι να αφήνει άλλες υπηρεσίες με υπέραριθμο προσωπικό κι άλλες να στενάζουν από τις ελλείψεις.
Να καταγράψει το είδος, τις ιδιαιτερότητες και τους κινδύνους του κάθε τομέα εργασίας και να ενισχύσει αναλόγως οικονομικά αυτούς που πρέπει.

Προτάσεις και ψύχραιμες τοποθετήσεις χρειάζονται. Φτάνουν οι κραυγές κι οι προσβολές. Χόρτασε ο κοσμός και να του πουλάνε μυαλό και να τον ταΐζουν σανό…

Δημήτρης Γαλαμάτης, κτηνίατρος, πρώην βουλευτής Β. Θεσσαλονίκης πρώην Δήμαρχος Δήμου Βόλβης.


Σας άρεσε το άρθρο? Κοινοποιήστε το!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •   
  •