LOADING

Type to search

Κ. Κυριάκης: Ποιος “λαός” είπε το ΟΧΙ;

Διεθνή Εθνικά Τοπικά

Κ. Κυριάκης: Ποιος “λαός” είπε το ΟΧΙ;

Share

Επανάληψις, μήτηρ πάσης μαθήσεως.
Η Ελλάδα είναι ίσως η πιο όμορφη χώρα του κόσμου!
Δυστυχώς όμως είναι και η χώρα της γελοιωδέστερης πολιτικής ορθότητας στον πλανήτη, της ιστορικής λήθης και παραχάραξης και της αχαριστίας.
Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κάθε χώρα είχε τον ηγέτη της, η Βρετανική Αυτοκρατορία τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, η Γερμανία τον Αδόλφο Χίτλερ, η Ιταλία το Μπενίτο Μουσολίνι, οι ΗΠΑ το Φρανκλίνο Ρουζβελτ και τον Χάρρυ Τρούμαν, η Σοβιετική Ένωση τον Ιωσήφ Στάλιν κ.ο.κ.
Σύμφωνα με την επικρατούσα ιδεολογία και ιστοριογραφία, η Ελλάδα δεν είχε ηγέτη, αλλά «το λαό», ο οποίος λαός «είπε το ΌΧΙ», «πολέμησε το Φασισμό και το Ναζισμό» (λες και ο Έλληνας του 1940-41 ήξερε τι είναι φασισμός και ναζισμός!) κτλ κτλ.

Γενικά έχουν επικρατήσει διάφοροι αστικοί μύθοι για το Έπος του 1940 και την Εθνική Αντίσταση που ακολούθησε στα χρόνια της Κατοχής.
Για να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους, ακόμα και αν δυσαρεστηθούν μερικοί, η αλήθεια είναι πως, καλώς ή κακώς (καλώς και ευτυχώς θα έλεγα εγώ), η Ελλάδα κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πολιτικούς ηγέτες είχε και ικανή στρατιωτική διοίκηση. Οι πολιτικοί μας ηγέτες ήταν ο Πρωθυπουργός (και δικτάτορας) Ιωάννης Μεταξάς, από τις 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι το θάνατό του στις 29 Ιανουαρίου 1941, ο Αλέξανδρος Κορυζής από τις 29 Ιανουαρίου 1941 μέχρι τις 18 Απριλίου 1941 οπότε και αυτοκτόνησε όταν οι Γερμανοί προέλαυναν προς την Αθήνα και ο Βασιλιάς Γεώργιος ο Β’.
Αρχιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού ήταν ο Αλέξανδρος Παπάγος, ενώ διακρίθηκαν και επιμέρους στρατιωτικοί διοικητές όπως ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, διοικητής της 8ης Μεραρχίας και υπερασπιστής της γραμμής Ελαίας-Καλαμά και ο επίσης ηρωικός Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης, διοικητής του αποσπάσματος Πίνδου που αντιμετώπισε επιτυχώς την περίφημη Μεραρχία Αλπινιστών «Τζούλια».

Επειδή όμως, όπως προαναφέραμε, είμαστε αχάριστοι και παραχαράσσουμε, οι ίδιοι, την ιστορία μας, συνήθως με βάση βλακώδεις πολιτικές ιδεοληψίες, ελάχιστοι σήμερα τιμούν τους πραγματικούς ηγέτες του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου, αλλά και του δεύτερου, εξίσου ηρωικού, αλλά ελάχιστα γνωστού Έπους, της τρομερής Μάχης των Οχυρών. Αξίζει να σημειώσουμε πως όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην μικρή και εξαντλημένη Ελλάδα στις 6 Απριλίου του 1941 (ημερομηνία παντελώς άγνωστη στο μέσο Έλληνα) οι Έλληνες στρατιώτες υπερασπιστές των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά έδειξαν απαράμιλλη μαχητικότητα, αυταπάρνηση και ηρωισμό έναντι της τελειότερης πολεμικής μηχανής της εποχής της και για τρεις ημέρες καθήλωσαν υπεράριθμες Γερμανικές δυνάμεις. Αν δε, δεν έπεφτε η Γιουγκοσλαβία και δεν εισέβαλαν μέσω αυτής οι Γερμανοί, τα Οχυρά δε θα παραδίδονταν στον εχθρό. Ο ηρωισμός των υπερασπιστών των Οχυρών αναγνωρίστηκε μάλιστα από τους ίδιους τους Γερμανούς!

Για να συνοψίσουμε και να μην κουραζόμαστε, το ΌΧΙ στις 28 Οκτωβρίου το είπε ο Πρωθυπουργός (και δικτάτορας) Ιωάννης Μεταξάς, με το περίφημο «Alors, c’est la guerre» (Λοιπόν, έχουμε πόλεμο) στον Πρέσβη της Ιταλίας Εμμανουέλε Γκράτσι όταν ο τελευταίος του παρέδωσε τελεσίγραφο της Ιταλικής Κυβέρνησης με το οποίο ζητούσε τη διέλευση Ιταλικών στρατευμάτων από την Ελλάδα και την κατάληψη στρατηγικών θέσεων εντός του Ελληνικού εδάφους. Ο Εμμανουέλε Γκράτσι δεν ήρθε στο δικό μου σπίτι, ούτε στο σπίτι κάποιου «Ελληνικού λαού», πήγε στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά και αυτός είπε το ΌΧΙ.

Μας/σας αρέσει δε μας/σας αρέσει έτσι έγινε. Βεβαίως και το ΌΧΙ ήταν και καθολική επιθυμία του Ελληνικού λαού, οπότε ο Μεταξάς πράγματι εξέφρασε τη λαϊκή βούληση, βεβαίως και οι Έλληνες πολέμησαν «υπέρ βωμών και εστιών» όπως πάντα έκαναν από αρχαιοτάτων χρόνων. Όχι κατά του Φασισμού ή του Ναζισμού. Και δημοκρατία να ήταν η Ιταλία πάλι θα πολεμούσαμε. Στα βουνά της Ηπείρου (Νοτίου και Βορείου) το ΌΧΙ και το ΑΈΡΑ το βροντοφώναξε ο Έλληνας στρατιώτης και αξιωματικός, δηλαδή ο Ελληνικός λαός. Αλλά, παρά τα καραγκιοζιλίκια και τις κραυγές διάφορων Λαζόπουλων, Παπαδημούληδων και λοιπών λαϊκιστών, στο όνομα της ιστορικής αλήθειας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ποιος είπε το ΌΧΙ κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940.

Και για τους αστείους που υποστηρίζουν πως «Ο Μεταξάς δε μπορούσε να κάνει αλλιώς και θα τον έριχνε ο λαός» και άλλα φαιδρά, αξίζει να σημειώσουμε πως σαν έμπειρος και ικανός επιτελικός αξιωματικός, ο Μεταξάς είχε φροντίσει προ πολλού να προετοιμάσει τον Ελληνικό Στρατό για το ενδεχόμενο της Ιταλικής επίθεσης (αλλά και το ενδεχόμενο διπλής επίθεσης μέσω Βουλγαρίας), είχε εξοπλίσει κατά το δυνατόν καλύτερα τον Ελληνικό στρατό (μην ξεχνάμε και την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας κατά το μεσοπόλεμο), είχε κάνει τις απαραίτητες οχυρώσεις στα Ελληνο-Βουλγαρικά σύνορα, είχε έτοιμα επιτελικά σχέδια, είχε έτοιμα όλα τα απαραίτητα διατάγματα για το ενδεχόμενο πολέμου, από την επιστράτευση μέχρι τις διαταγές προς τις επιμέρους μονάδες του στρατού, ενώ πριν την έναρξη των εχθροπραξιών είχε προχωρήσει αθόρυβα σε τοπική επιστράτευση σε περιοχές της Ηπείρου, χωρίς οι Ιταλοί να αντιληφθούν τίποτα! Αν διαβάσει κάποιος το ημερολόγιο του θα διαπιστώσει πως με αγωνία περιμένει την κήρυξη του πολέμου από μέρα σε μέρα.

Το αν ήταν «γερμανόφιλος» ή «αγγλόφιλος» ελάχιστη σημασία έχει. Και επειδή τα «στερνά τιμούν τα πρώτα», είναι γεγονός πως ο Μεταξάς συνέβαλε τα μέγιστα στη νίκη του Ελληνικού Στρατού κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, αλλά και πήρε ενεργά μέρος στον Εθνικό διχασμό που μας οδήγησε στη μεγαλύτερα τραγωδία της σύγχρονης ιστορίας μας, τη Μικρασιατική Καταστροφή. Υπήρξε επίσης Δικτάτορας και προχώρησε σε διώξεις πολιτικών του αντιπάλων.

Όμως, η στάση του το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 τον κατατάσσει, χωρίς αμφιβολία, στο Πάνθεον των ηγετών της Ελληνικής ιστορίας, χωρίς βεβαίως να διαγράφει και τα ιστορικά του λάθη ή/και τις παραλείψεις του.
Τα αστεία «θα τον έριχνε ο λαός αν έλεγε ΝΑΙ κτλ» δεν αξίζουν σχολιασμού, γιατί όσο «δημοκράτες» και να πιστεύουμε πως είμαστε, η αλήθεια είναι στην Ελλάδα ούτε μία δικτατορία (και είχαμε κάμποσες τα τελευταία 100 χρόνια), δεν έπεσε από το «λαό», παρά μόνο από το Στρατό ή από πόλεμο… Τα άλλα είναι παραμύθια για να χαϊδεύουμε τα αυτιά των αφελών…

Κλείνοντας, σήμερα η Ελλάδα γιορτάζει την είσοδό της στο σφαγείο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, γιορτάζει και τιμά τους ανώνυμους ήρωες του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου 1940-41, της Μάχης των Οχυρών και της Κρήτης, τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, (της πραγματικής αντίστασης, που ήταν πολύ λιγότεροι από αυτούς στους οποίους το γελοίο Ελληνικό κράτος απένειμε σύνταξη αντιστασιακού), τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που πολέμησαν, αγωνίστηκαν, πέθαναν από την πείνα ή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σφαγιάστηκαν από τους Γερμανούς, Ιταλούς, Βούλγαρους ή Αλβανούς κατά την Κατοχή της πολύπαθης πατρίδας μας, αλλά και τους Ηγέτες (γιατί είχαμε και ΗΓΕΤΕΣ, δεν πήγαμε στον πόλεμο σαν όχλος), που σε στιγμές ιστορικές έβαλαν το λιθαράκι τους στην Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία. Ανάμεσά τους και τον ξεχασμένο και ιστορικά αδικημένο Αλέξανδρο Κορυζή, το μοναδικό αρχηγό κράτους κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που είχε το θάρρος και το φιλότιμο να αυτοκτονήσει όταν η πατρίδα του κατελήφθη από τους Γερμανούς! Μην ξεχνάμε τον Αλέξανδρο Κορυζή! Είναι ντροπή! Να μην ξεχνάμε επίσης το Δαβάκη, το Συνταγματάρχη Φριζή που σκοτώθηκε στη Μάχη της Πίνδου, το διοικητή του Οχυρού Ρούπελ, Γεώργιο Δουράτσο, που όταν οι Γερμανοί του ζήτησαν να παραδοθεί αναφώνησε «Τα Οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται!», τους δεκάδες άγνωστους, αλλά γνωστούς ήρωες που το Ελληνικό κράτος έχει ξεχάσει, που δε μας διδάσκουν στα σχολεία, που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπο για τη νεολαία. Να μην ξεχνάμε επίσης πως τα οστά χιλιάδων Ελλήνων στρατιωτών και αξιωματικών που έπεσαν στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, παραμένουν άταφα!

Να μην ξεχνάμε πως μόλις του 2004, με ιδιωτική πρωτοβουλία στήθηκε μνημείο στους πεσόντες του υψώματος 731 (τις Θερμοπύλες που δεν έπεσαν) και καταστράφηκε υπό την ανοχή της «φίλης» Αλβανικής Κυβέρνησης! Να μην ξεχνάμε πως πρόχειρα νεκροταφεία των ηρώων μας που συντηρούσαν οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου κατεστράφησαν/βεβηλώθηκαν από τον ηγέτη της κομμουνιστικής Αλβανίας Ενβέρ Χότζα. Να μην ξεχνάμε πως πρέπει να μαθαίνουμε τη ιστορία μας και να τιμάμε τους προγόνους μας, να μην την παραχαράσσουμε, να μην τη ξεχνάμε και να μην είμαστε αχάριστοι! Το οφείλουμε στο όνομα της ιστορίας μας και της αλήθειας. Το οφείλουμε στις επόμενες και τις προηγούμενες γενιές, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας.
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940!
Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!

*Ο Κωνσταντίνος Κυριάκης έχει απίστευτες σπουδές και σημαντικό ερευνητικό έργο, αλλά λόγω της έμφυτης ταπεινότητάς του, αρνήθηκε να μας αράδιασει τις περγαμηνές του…